Nigdy nie wracaj do miejsc, w których byłeś szczęśliwy

Moja rodzina ze strony mamy pochodzi z dalekiej Rosji. Najdalsze dzieje, do których udało mi się dotrzeć to losy mojego prapradziadka. Historie, które opisuję znam głównie z opowieści dziadka. Niestety odszedł on zbyt wcześnie i nie mogłam zapytać go o wszystko. Część przekazów zatarł czas. Część została zabrana do grobu przez członków mojej rodziny, których losy opisuję.

panie Prusickie 1891

Mama i siostra Izydora, 1891 rok

Prapradziadek Izydor Prusicki urodził się w Werbie. W latach 80. XIX wieku razem z rodzicami wyruszył za chlebem na daleki Wschód, za Bajkał. Jego ojciec prawdopodobnie Nikita był akwizytorem firmy „Singer”. Przemierzał koleją nie tylko Imperium Rosyjskie, ale również Europę. Prawdopodobnie zafascynowany tymi podróżami jego syn z chęcią uczył się języków obcych. 

Około 1907 roku został urzędnikiem państwowym. Zarządzał lasami w Kokandzie (dzisiejszy Uzbekistan). Miał ósmą rangę, według tabeli Piotra Wielkiego i był kolegialnym asesorem. Żoną Izydora została Tatarka – Anna Borysowna Lamzina.Anna Lamzin około 1895 roku

Anna Lamzina w wieku 17 lat z nianią, około 1895 roku

Jak się poznali ? Izydor zwiedzał nowe miejsce, kiedy nagle trafił na święto. Tam zobaczył czarnowłosą dziewczynę. Wybrała go rzucając w niego pączkiem. Mówiąc do niego po tatarsku: „Tak będę ciebie nazywać”. On nie rozumiejąc szedł za nią, aż do jej domu. Tam poznał całą rodzinę przyszłej żony. Ojciec Anny powiedział: „narzeczony” co oznaczało zgodę na małżeństwo.

Anna i Izydor mieli czworo dzieci: Fiodora, Trofima, Elżbietę i Aleksandrę. W 1910 roku na ospę zmarła ukochana żona prapradziadka. Sytuacja finansowa i osobista zaczęła się pogarszać. Przodek postanowił wrócić na ojcowiznę. W czasie wojny domowej wziął trójkę małych dzieci i wrócił do Werby.

Izydor Prusicki 1901

  • Izydor Prusicki, 1901 rok

Tu czekała na niego narzeczona – Katarzyna Ustinowa, którą zostawił wyjeżdżając w głąb Imperium Rosyjskiego ponad trzydzieści lat temu. Pobrali się w 1922 roku, nie mieli wspólnych dzieci. Ona została dobrą matką dla jego dzieci z pierwszego małżeństwa, a potem także babcią dla jego wnuków. Izydor zmarł w latach 30. XX wieku, został pochowany na miejscowym cmentarzu.poprawiona

Na fotografii od lewej Trofim Prusicki, Elżbieta Prusicka, Izydor Prusicki, Aleksandra Prusicka i Katarzyna z Ustinowych Prusicka, 1926 rok Włodzimierz Wołyński. 

Najstarszy syn Fiodor Izydorowicz brał udział w I wojnie światowej. Walczył razem ze 105-tym Orenburskim Pułkiem Piechoty na froncie. Dostał się do niewoli i przebywał w obozie jenieckim w szpitalu w Lamsdorf (Łambinowice). W czasie wojny domowej walczył po stronie Białych. Zaginał bez wieści. 

brat Lizy Fiodor - karta jeńca wojennego

Mój pradziadek Trofim Izydorowicz urodził się w 18 marca 1904 roku w Sretiensku na Zabajkalu. W latach 20. XX wieku służył w 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w 3 Batalionie. Po skończonej służbie pracował jako kolejarz we Włodzimierzu.

24829135_1726169044100071_2010514824_n

W latach 20. ożenił się z Polką – Stanisławą z domu Wieczorek. Mieli sześcioro dzieci: Mikołaja, Walentynę oraz zmarłych w dzieciństwie: Włodzimierza, Jerzego i poronione przez prababcię bliźnięta. Mieszkali razem przy Ostrowieckiej 33. Tuż przed wybuchem II wojny światowej zamieszkali w Werbie aby opiekować się schorowanym Izydorem i starzejącą się macochą Katarzyną.  W 1943 roku Trofim Izydorowicz znów musiał uciekać. Dzięki pomocy sąsiada Ukraińca udało się uciec. Jednak on przypłacił to życiem. Na początku pojechali pociągiem do Równego, następnie spędzili kilka miesięcy w Krasnymstawie gdzie pradziadek brał każdą robotę byle by nie pojechać na roboty do Rzeszy. Prababcia Stanisława zdecydowała, że pójdą do jej rodzinnej wsi. Mimo trudów, a w szczególności wysokiego mrozu dotarli do Zamościa, a później do wsi pod nim. W Werbie zostawili macochę. Co stało się z kobietą, nie wiemy … W pobliżu nie było żadnej cerkwi, rodzina zaczęła więc chodzić do kościoła katolickiego. Trofim Izydorowicz zmarł na raka kręgosłupa w styczniu 1968 roku. Został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Elżbieta Izydorowna urodziła się w 1908 roku w Samarkandzie (dzisiejszy Uzbekistan). W rodzinie znana była jako Liza. Jej mężem w 1939 roku został – Wiktor Hałasiuk. Był najlepszym przyjacielem jej brata – Trofima. Pracowali razem na kolei. Wiktor był konduktorem. Jego żona była położną, później tę pracę kontynuowała w Polsce. Liza i Wiktor mieli razem czworo dzieci: Krystynę, Romana, Janusza i Jerzego. Po II wojnie światowej rodzina została przesiedlona na Śląsk. Ciotka Liza żyła prawie dziewięćdziesiąt lat, zmarła w 1995 roku.

Więcej o jego losach tutaj:
https://historykon.pl/ofiara-stalinizmu-historia-pewnego-kolejarza/

1.png

Ciocia Aleksandra i ciocia Liza

Aleksandra Izydorowna urodziła się w 1909 roku podobnie jak starsza siostra w Samarkandzie. W 1933 roku we Włodzimierzu jej mężem został – Franciszek Myk. Zmieniła wiarę na katolicką. Z tego małżeństwa urodziło się pięcioro dzieci: Irena, Władysław, Eugeniusz, Anna i Marian. Mieszkali w rodzinnej miejscowości Franciszka – Uściługu, gdzie mężczyzna był cieślą. Po II wojnie światowej przesiedlono ich na Pomorze. Aleksandra dożyła sędziwego wieku i zmarła w 1996 roku.

4
Ślub Aleksandry Prusickiej i Franciszka Myka, 30.04.1933 r. Włodzimierz Wołyński W drugim rzędzie drugi od lewej stoi Trofim Prusicki, obok niego żona Stanisława z domu Wieczorek, jego macocha – Anna Prusicka (panieńskie Ustinowa), Katarzyna Mykowa (matka pana młodego). W dolnym rzędzie, pierwsza od lewej siedzi ciocia Elżbieta w przyszłości Hałasiuk, obok niej Filip Tkaczuk – świadek Aleksandry. 

 

 

 

 

 

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: